ريه ها

ریه‌ها یا شش‌ها یک جفت عضو اسفنجی و پر از هوا هستند که درهردو طرف قفسه سینه قرار گرفته‌اند. مهمترین وظیفه ریه ها رساندن اکسیژن به مویرگ ها می باشد و از این طریق خون اکسیژن دار می شود.
هر ریه دارای لوب هایی می باشد. ریه راست دارای 3 لوب به نام لوب های فوقانی، میانی و تحتانی می باشد و ریه چپ دارای 2 لوب فوقانی و تحتانی می باشد.
هوایی که تنفس می شود از طریق بینی یا دهان وارد گلو ( حلق ) و حنجره می شود و سپس وارد نای می گردد. نای به دو شاخه به نام برونش ها تقسیم می گردد. برونش اصلی راست وارد ریه راست و برونش اصلی چپ وارد ریه چپ می گردد. این برونش ها به برونش های کوچکتری تقسیم می شوند. این برونش های کوچک نیز به لوله های کوچکتری تقسیم    می گردند که برونشیول نامیده می شوند ( کوچکترین راه های هوایی در ریه ها).
در انتهای کوچکترین برونشیول ها ، کیسه های هوایی وجود دارند که آلوئول نام دارند. آلوئول ها به وسیله یک پوشش نازک از سلول ها پوشیده شده اند . آنها همچنین دارای یک خونرسانی عالی می باشند. این آلوئول ها مکان هایی می باشند که اکسیژن وارد خون شده و دی اکسید کربن از خون خارج می شود .
ريه ها

ريه ها چه كارهايي انجام ميدهند

عملکرد اصلی ریه‌ها انتقال اکسیژن از هوایی که تنفس می‌شود به داخل گلبول‌های قرمز خون می‌باشد.گلبول‌های قرمز سپس این اکسیژن را به تمام بدن حمل می‌کنند و اکسیژن توسط سلول‌های بدن مصرف می‌شود. ریه‌ها همچنین گاز CO2 را از بدن خارج می‌کنند. تعداد دیگری از کارهایی که توسط ریه‌ها انجام می‌گردد:
  • تغیییر PH  خون (در هنگامی که خون اسیدی یا بازی تر از حالت نرمال باشد ) که این کار را با افزایش یا کاهش میزان CO2  بدن انجام می‌دهند.
  • تصفیه کردن حباب های گازی کوچک که ممکن است در جریان خون تشکیل شوند.
  •  تغییر یک ماده شیمیایی موجود در خون به نام آنژیوتانسین1  به آنژیوتانسین2  . این ماده شیمیایی در کنترل فشار خون نقش مهمی دارد.

ريه ها چگونه كار ميكنند

مهمترین عضله جهت عمل تنفس دیافراگم می باشد. این عضله به صورت گنبدی شکل در زیر ریه ها قرار دارد. وقتی این عضله منقبض می شود، پهن شده و اندازه ریه ها افزایش پیدا می کنند. این حالت منجر به ورود هوا به داخل ریه ها می شود. که این حالت در هنگام دم صورت می گیرد. در هنگام بازدم ، عکس این عمل صورت می گیرد. دیافراگم و سایر عضلات قفسه سینه شل می شوند. این حالت سبب می شود که اندازه ریه ها کوچک شود و هوا از ریه ها خارج شود.
ریتم پایه ای تنفس توسط مغز کنترل می شود. قسمتی از مغز که ساقه مغز نامیده می شود دارای یک ناحیه مخصوص می باشد که الگوی تنفس را کنترل می کند. ایمپالس های عصبی از ساقه مغز ، انقباضات دیافراگم و سایر عضلات تنفسی را کنترل می کنند. تمام این اعمال بدون فکر کردن صورت می گیرد. اگرچه، سایر بخش های مغزی به طور موقت می توانند بر روی ساقه مغز حکمرانی کنند و به این دلیل انسان می تواند آگاهانه تنفس خود را نگه دارد یا ریتم آنرا تغییر دهد.
همانطور که مغز ریتم پایه تنفس را کنترل می کند ، اطلاعاتی را از سنسورهای موجود در بدن دریافت می کند. این سنسورها ، سلول های عصبی هستند و اطلاعاتی به مغز می دهند که موجب می شود سرعت و عمق تنفس تغییر پیدا کند. سنسورهای اصلی میزان CO2  موجود در خون را پیگیری می کند.
زمانی که میزان CO2 افزایش یابد، سنسور ، ایمپالس های الکتریکی به مغز می فرستند. این ایمپالس ها باعث می شوند مغز سیگنال های الکتریکی به عضلات تنفسی بفرستد و تنفس سریع تر و عمیق تر صورت می گیرد و CO2   بیشتری از ریه ها خارج می شوند و سطح CO2  خون به میزان نرمال بر می گردد.
ريه ها چگونه كار ميكنند

بيماري هاي مرتبط