تعریف

افسردگی یک اختلال خلقی می باشد که باعث ایجاد یک احساس دایمی غم و اندوه و از دست دادن علاقه می شود. این اختلال، به نام اختلال افسردگی اساسی (Major depressive disorder)  یا افسردگی بالینی نیز شناخته می شود. افسردگی روی احساس، تفکر و رفتار اثر کرده و باعث مشکلات مختلف روحی و جسمی می شود. افسردگی باعث اختلال فعالیت های روزمره انسان می شود و گاهی اوقات شخص احساس می کند که زندگی ارزش ادامه ندارد . افسردگی احتیاج به درمان طولانی مدت دارد و بسیاری از بیماران افسرده با داروها، مشاوره روانشناسی یا هر دو احساس خیلی بهتری دارند.
 
تعریف

علائم

اگرچه افسردگی ممکن است فقط یکبار در طی زندگی اتفاق بیفتد، ولی معمولا افراد دوره های متعددی از افسردگی را در زندگیشان تجربه می کنند. در هنگام این دوره ها، علایم در بیشتر طول روز و تقریبآ هر روزه اتفاق می افتد وشامل موارد زیر می باشند:
  • احساس غمگینی، ناراحتی، خالی بودن یا ناامیدی
  • حملات خشم، تحریک پذیری یا ناامیدی، حتی در مورد موضوعات کوچک
  • از دست دادن علاقه یا احساس خوشی در بیشتر یا تمام فعالیت های روزمره مانند سکس، تفریحات یا ورزش
  • اختلالات خواب شامل بی خوابی یا خواب بیش از حد
  • خستگی و از دست دادن انرژی به طوری که حتی فعالیت های کم باتلاش زیادی انجام می شوند.
  • تغییرات اشتها که اغلب به صورت کاهش اشتها و از دست دادن وزن دیده می شود اما گاهی اوقات ولع به غذاها و افزایش وزن در بعضی افراد دیده می شود.
  • اضطراب، هیجان یا بی قراری
  • آهسته شدن تفکر، صحبت کردن یا حرکات بدن
  • احساس بی ارزشی یا گناه، تمرکز بر روی شکست های گذشته، یا سرزنش کردن خود برای کارهایی که مسئولش نبوده است.
  • اشکال در فکر کردن، تمرکز کردن، تصمیم گیری و به یاد آوردن چیزها
  • افکار مکرر در مورد مرگ، افکار خودکشی، اقدام به خودکشی یا خودکشی
  • مشکلات بدنی غیر قابل توضیح مانند کمر درد یا سردرد
علائم

علل

علت دقیق افسردگی ناشناخته است. بعضی از عوامل دخیل در افسردگی عبارتند از:
علل بیولوژیک: افراد افسرده به نظر می رسد که تغییرات فیزیکی در مغزشان دارند. اهمیت این تغییرات در زمان حاضر، مشخص نیست اما ممکن است در ایجاد افسردگی نقش داشته باشد.
شیمی مغز: نوروترنسمیترها ، مواد شیمیایی هستند که به طور طبیعی در مغز وجود دارند‌و ممکن است در ایجاد افسردگی نقش داشته باشند. تحقیقات اخیر نشان داده اند که تغییرات در عملکرد و اثرات این نوروترنسمیترها، در افسردگی و درمان آن نقش دارند.
هورمون ها: تغییرات در تعادل هورمون های بدن ممکن است در ایجاد یا شروع افسردگی نقش داشته باشند. تغییرات هورمونی در هنگام حاملگی و دوران پس از حاملگی، در مشکلات تیروئید، در یائسگی و سایر موارد ایجاد می شوند.
صفات ارثی: افسردگی در افرادی که وابستگان خونی دچار افسردگی دارند، بیشتر دیده می شود. محققان سعی می‌کنند که ژنهایی را که در ایجاد افسردگی موثرند پیدا کنند.
 

فاکتور های خطر
افسردگی اغلب در افرادی که در دهه 20 یا دهه 30 زندگی قرار دارند شروع می شود اما ممکن است در هر سنی ایجاد شود.در زنان بیشتر از مردان، افسردگی تشخیص داده می شود که احتمالآ به علت این است که زنان بیشتر از مردان به دنبال درمان افسردگی می روند.
عواملی که به نظر می رسد باعث افزایش خطر ایجاد یا شروع افسردگی می شوند، عبارتند از:
  • صفات شخصیتی خاص مانند کمبود اعتماد به نفس و وابستگی بیش از حد به دیگران، انتقاد از خود یا بدبینی
  • وقایع استرس زا، از قبیل سوء استفاده جنسی یا بدنی، مرگ یا از دست دادن یک شخص مورد علاقه یا یک رابطه مشکل دار یا مشکلات مالی
  • آسیب در دوران کودکی
  • بستگانی با سابقه افسردگی، اختلال دو قطبی، الکلیسم یا خود کشی
  • داشتن تمایلات هم جنس خواهی، دو جنسی یا تراجنسی، در یک موقعیت بدون حمایت
  • تاریخچه سایر مسایل روانی مانند اختلال اضطرابی، اختلالات غذا خوردن یا اختلالات استرس بعد از آسیب ها(PTSD)
  • سوء استفاده از الکل یا دارو های غیر قانونی
  • بیماری های جدی یا مزمن مانند سرطان، سکته مغزی، درد مزمن یا بیماری قلبی
  • داروهای خاص مانند بعضی از داروهای فشار خون بالا یا قرص های خواب آور
 

عوارض

افسردگی یک اختلال جدی می باشد که باعث عوارض جدی بر روی شخص و خانواده وی می شود. اگر این اختلال درمان نشود، اغلب بدتر شده و منجر به مشکلات روانی، رفتاری و سلامتی می شود. مثال هایی از این عوارض که همراه با افسردگی می با شد عبارتند از :
  • وزن بالا یا چاقی که می تواند منجر به مشکل قلبی و دیابت شود.
  • درد و بیماری بدنی
  • سوء استفاده از الکل یا مواد مخدر
  • اضطراب ، اختلال پانیک یا فوبیای اجتماعی
  • مشکلات خانوادگی، مشکلات کار و مدرسه
  • جداشدگی از جامعه
  • احساسات خودکشی، اقدام به خودکشی یا خودکشی
  • آسیب به خود مثل بریدن بدن
  • مرگ زودرس به علت اختلالات پزشکی

تشخیص

معاینات و آزمایشات زیر برای تشخیص افسردگی استفاده می شوند.
معاینه فیزیکی: پزشک معاینه فیزیکی را انجام داده و سوالاتی راجع به سلامتی می پرسد. در بعضی موارد، افسردگی ممکن است ارتباطی بایک مشکل زمینه ای جسمی داشته باشد.
آزمایشات پزشکی: برای مثال شمارش کامل خونی(CBC) یا آزمایش تیروئید برای تایید عملکرد مناسب بدنی انجام می شود.
ارزیابی روانشناختی: پزشک در مورد علایم، افکار، احساسات و الگوهای رفتاری سوالاتی می پرسد. همچنین ممکن است بیمار یک پرسش نامه برای پاسخ به این سوالات، پر کنند.
DSM-5 : پزشک ممکن است معیارهای افسردگی موجود در کتابچه تشخیصی و آماری اختلالات روانی  (DSM-5) را مورد استفاده قرار دهد. این کتابچه توسط انجمن روانپزشکی آمریکا چاپ شده است.
  
الگوی فصلی: افسردگی ممکن است ارتباط با تغییر فصل ها و کاهش برخورد با نور خورشید داشته باشد.
سایر اختلالاتی که علایم افسردگی را ایجاد می کند.
چند اختلال دیگر که در زیر ذکر می شوند؛ افسردگی را به عنوان جزیی از علایم دارند. بسیار مهم است که تشخیص صحیح داده شود تا درمان موثر صورت گیرد.
اختلال دوقطبی نوع یک و دو: این اختلالات خلقی، شامل نوسانات خلق می باشند که از بالا تا پایین، حرکت می کند. گاهی اوقات تشخیص این اختلالات از افسردگی مشکل‌تراست.
 اختلالات سایکلوتیمیک (Cyclothymic) : این اختلالات شامل نوسانات بالا پایین می باشد. اما علایم آن خفیف تر  از اختلال دوقطبی می باشد.
اختلال افسردگی مداوم: گاهی این اختلال دیس تایمی (dysthymia) شناخته می شود، این اختلال شکل ضعیف تر  ولی مزمن تر افسردگی می باشد. اگرچه این اختلال ناتوان کننده نمی باشد ولی می تواند عملکرد روزانه را مختل کنند.
 اختلال دیسفوری قبل از قاعدگی: این اختلال شامل علایم افسردگی همراه با تغییرات هورمونی می باشد که یک هفته قبل از شروع قاعدگی آغاز شده وتا چند روز پس از شروع آن ادامه می یابد و معمولا بعد از اتمام قاعدگی برطرف می شود
اختلالات افسردگی دیگر: این شامل افسردگی  است که همراه با مصرف موادتفریحی، بعضی داروهای نسخه شده یا سایر اختلالات پزشکی همراه می باشد.
 
 
 
 

 
تشخیص

درمان

داروها و مشاوره روانشناسی (روان درمانی) برای بیشتر بیماران مبتلا به افسردگی خیلی موثر می باشد. پزشک یا روانپزشک، برای بهبود علایم، دارو تجویز می کنند. اگرچه بسیاری از بیماران، از مشاوره روانشناسی نیز سود می برند.
اگرچه شخصی که افسردگی شدید دارد، ممکن است نیاز به بستری در بیمارستان داشته باشد. 
  
داروها
انواع زیادی از ضد افسردگی ها وجود دارندکه شامل موارد زیر می باشند:
 مهارکننده های بازجذب انتخابی سروتونین( SSRI) : اغلب برای شروع درمان افسردگی از این داروها استفاده می شود.این داروها معمولاایمن‌تر و دارای عوارض جانبی کمتری نسبت به داروهای ضد افسردگی دیگر  هستند.فلوکستین، پاروکستین، سرترالین، سیتالوپرام جزء این گروه از داروها هستند.
 
مهارکننده های بازجذب سروتونین_نوراپی نفرین (SNRI) : دولوکستین(Duloxetine) و ونلافاکسین(Venlafaxine)  جزء این گروه از داروها هستند.
مهار کننده های باز جذب نوراپی نفرین_ دوپامین( NDRI) : بوپروپیون (Bupropion) جزء این گروه می باشد . این یکی از محدود داروهای ضد افسردگی می باشدکه معمولآ همراه با عوارض جنسی جانبی نمی باشد.
ضد افسردگی های غیر معمول: این داروها جزء هیچ گروه دیگری از داروهای ضد افسردگی قرار نمی‌گیرند.ترازادون (Trazadone)  و میرتازاپین (Mirtazapine) جزء این گروه هستند که اثرات آرام بخشی نیز دارند و معمولآ عصرها استفاده می شوند.
ضد افسردگی سه حلقه ای (TCA) : این داروها مانند  ایمی‌پرامین، نورتریپتیلین (Nortriptyline) ، آمی تریپتیلین (Amitriptyline)، دوکسپین (Doxepine) و تری ایمپرامین ( Triimipramine)، می توانند برای درمان افسردگی خیلی موثر باشند ولی ممکن است عوارض جانبی خیلی جدی را نسبت به داروهای جدیدتر ایجاد نمایند. بنابراین معمولآ داروهای SSRI در ابتدا تجویز شده و اگر بهبود ایجاد نکردند، از این دسته داروها استفاده می شوند.
مهار کننده‌های مونوآمیناکسیداز ( MAOI) : ترانیل سیپرومین( Tranylcypromine)یا فنلزین (Phenelzine) و ایزوکربوکسازید (Isocarboxazid) جزء این گروه هستند ومعمولا وقتی سایر داروها، اثر نکنند استفاده می شوند، به علت اینکه دارای عوارض جانبی و جدی می باشند. هنگام استفاده از این داروها، باید کاملآ مراقب رژیم غذایی بود. چون بعضی غذاها مانند پنیرها، شراب ها و ترشیجات وبعضی داروها مانند قرص های ضد بارداری، ضد احتقان ها و بعضی مکمل های غذایی واکنش شدید با این داروها ایجاد می نمایند.
سلژلین (Selegiline) یک داروی جدید از این گروه است که به صورتpatch بر روی پوست قرارمی گیرد، عوارض کمتری نسبت به سایر داروهای این دسته دارند. این داروها نباید همراه با SSRI ها استفاده شوند.
داروهای دیگر  داروهای دیگری ممکن است به داروهای ضد افسردگی اضافه شوند تا اثرات آنها را افزایش دهند. پزشک ممکن است از دو داروی ضد افسردگی یا اضافه کردن یک داروی تثبیت کننده خلق یا ضد سایکوز به داروی افسردگی، برای افزایش اثر آنها استفاده کند.
 
 
پیدا کردن داروی مناسب برای بیمار
اگر یک عضو خانواده فرد افسرده، به یک داروی ضد افسردگی پاسخ مناسبی بدهد، این دارو ممکن است به خود شخص نیز کمک کند. گاهی اوقات نیز ممکن است چند دارو یا ترکیب داروهای مختلف، برای پیدا کردن داروی مناسب برای بیمار امتحان شوند، که این کار نیازمند داشتن صبر می باشد. چون ممکن است برای دیدن پاسخ مناسب به بعضی داروها، هفته ها وقت لازم باشد.
صفات ارثی، در چگونگی عملکرد داروها، تاثیر می گذارند. در بعضی موارد می توان از آزمایشات ژنتیک استفاده نمود که می توانند پاسخ بدن به بعضی داروهای ضد افسردگی را نشان بدهند.
 
 
خطرات قطع ناگهانی داروها
بدون تجویز پزشک داروهای ضد افسردگی نباید قطع شوند. داروهای ضد افسردگی، اعتیاد آور نمی باشد، اما گاهی وابستگی بدنی ( که از اعتیاد متفاوت می باشد) ممکن است اتفاق بیافتد.
قطع ناگهانی داروها یا فراموش کردن چند دوز دارو، می توانند علایم شبیه به ترک ایجاد کنند، وممکن است قطع ناگهانی داروها، باعث بدتر شدن ناگهانی علایم شود. با تشخیص پزشک، داروها به آهستگی کاهش می یابند.
 
 
ضد افسردگی ها در بارداری
اگر زنی باردار باشد یا کودکش را شیر می دهد، بعضی از داروهای ضد افسردگی ممکن است باعث خطرات سلامتی روی جنین یا کودکش شوند. حتمآ باید این بیماران قبل از بارداری با پزشک خود مشورت نمایند.
 
 
ضد افسردگی ها و افزایش خطر خود کشی
اکثر داروهای ضد افسردگی، ایمن هستند، اما گاهی اوقات در کودکان، نوجوانان  و بالغین زیر 25 سال، ممکن است افکار یا رفتارهای خود کشی با خوردن داروهای ضد افسردگی به ویژه در چند هفته اول شروع آنها، مشاهده شود .
هر شخصی که داروهای ضد افسردگی دریافت می‌کند، باید به دقت، از لحاظ تشدید افسردگی یا رفتارهای غیر معمول، مراقبت شود؛ به ویژه وقتی یک داروی جدید تجویز می شود یا دوز اثر آن افزایش می یابد. اگر افکار خودکشی در شخص مشاهده شد، بلافاصله باید با پزشک مشورت شود.
البته باید در نظر داشت، در دراز مدت، داروهای ضد افسردگی، خطر خودکشی را با بهبود خلق، کاهش می دهند.
 
 
روان درمانی
در روان درمانی، در مورد افسردگی و مسایل همراه با آن با یک روان درمان صحبت می شود. انواع مختلف روان درمانی، برای افسردگی موثر می باشند مانند: درمان شناختی رفتاری یا درمان Interpersonal
 
درمان در بیمارستان یا مراکز نگهداری
 بعضی افراد با افسردگی شدید نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند. این در مواردی اتفاق می افتد که شخص قادر به نگهداری از خود نباشد یا خطر فوری آسیب به خود و دیگران را دارد. درمان روانپزشکی در بیمارستان، باعث می‌شود شخص آرام و ایمن شود و خلقش بهبود یابد.
 
 سایر روشهای درمان
شوک درمانی (ECT) : در ECT، امواج الکتریکی وارد مغز می شوند. این اقدام زیر بیهوشی انجام می شود؛ این اقدام بر عملکرد نوروترانسیمترها در مغز اثر می‌کند و باعث بهبودی سریع  در افسردگی شدید می‌شود . اثرات جانبی بدنی مانند:قابل تح هستندبعضی از بیماران، دچار از دست دادن حافظه می شوند که معمولآ موقت می باشد.
ECT  معمولآ برای افرادی استفاده می شود که با داروها بهبود نیابند یا نتوانند داروها را مصرف کنند یا در معرض خطر بالایی از خودکشی قرار دارند.
تحریک مغناطیسی ترانس کرانیال (TMS) : TMS هم می تواند برای بیمارانی استفاده شود که به داروها جواب ندهند. در این اقدام درمانی، بیمار روی یک صندلی می نشیند، بیدار است،  یک سیم پیچی  روی سرش قرار می گیرد. این سیم پیچی، امواج مغناطیسی کوتاهی به مغز می فرستد که سلول های عصبی را که در تنظیم خلق و افسردگی دخیل هستند،  تحریک می کنند .به صورت نرمال، پنج بار در هفته برای 6 هفته این درمان انجام می گیرد.

 
 

 

پیشگیری

در حال حاضر یک راه مطمئن برای پیشگیری از افسردگی وجود ندارد. اگرچه استراتژی های زیر کمک کننده هستند:
  • کنترل استرس
  • دسترسی به دوستان و خانواده، به ویژه در بحران ها
  • شروع درمان، هنگام بروز اولین علایم برای جلوگیری از بدتر شدن  افسردگی
  • در نظر گرفتن درمان نگهدارنده طولانی مدت برای جلوگیری از عود علایم