آرترواسکلروز زمانی اتفاق می افتد که شریان ها که وظیفه آنها انتقال اکسیژن و مواد غذایی از قلب به بافت ها می باشد، ضخیم و سفت شده و گاهی اوقات باعث محدود شدن جریان خون به بافت ها و اعضاء بدن می شوند. شریان های سالم، قابل ارتجاع و کشسان می باشند، اما با گذشت زمان دیواره شریان ها سخت می شود که به این حالت سخت شدن شریان ها گفته می شود.آترواسکلروز به تشکیل رسوبات چربی ها، کلسترول و سایر مواد، بر رو و داخل دیواره شریان ها (پلاک ها) اشاره می کند، که می توانند جریان خون را محدود نمایند.این رسوبات می توانند پاره شده و باعث ایجاد یک لخته خونی شوند. اگرچه غالبآ آترواسکلروز به عنوان یک مشکل قلبی در نظر گرفته می شود، اما این حالت می تواند بر روی شریان ها در سرتاسر بدن تأثیر بگذارد. آترو اسکلروز قابل پیشگیری و درمان می باشد.

تغییرات شیوه زندگی مانند داشتن رژیم غذایی سالم و ورزش کردن، اغلب به عنوان متناسب ترین درمان آترواسکلروز در نظر گرفته می شود.گاهی اوقات از داروها و اقدامات جراحی نیز استفاده می شود.
 
داروها
داروهای مختلفی می توانند اثرات آترو اسکلروز را آهسته کرده و حتی معکوس کنند.
در زیر بعضی انواع رایج اشاره می شود
داروهای کلسترول: کم کردن سطح کلسترول LDL یا کلسترول بد می تواند ساخته شدن رسوبات چربی را آهسته، متوقف یا حتی برعکس کند. افزایش کلسترولHDL  با کلسترول خوب هم می تواند کمک کننده باشد.
پزشک می تواند از دارو های کم کننده کلسترول متعددی استفاده کند که شامل استاتین ها و فیبرات ها می باشند. بجز کم کردن سطح کلسترول، استاتین ها اثرات اضافه تری دارند که باعث کمک به پایدار کردن پلاکهای شریان های قلبی و جلوگیری از آترواسکلروز می شود.
داروهای ضد پلاکت : پزشک ممکن است داروهای ضد پلاکت مختلفی مانند آسپیرین تجویر کند که با اختلال در انعقاد خون احتمال تجمع پلاکت ها در شریان ها و در نتیجه تنگ شدن و انسداد آنها را کاهش میدهد.
داروهای بتا بلوکرها: این داروها به طور شایعی برای درمان بیماری عروق کرونری به کار می روند. آنها ضربان قلب و فشار خون را کاهش داده و باعث کاهش فعالیت قلب شده و علایم درد سینه را کاهش می دهند. بتابلوکرها خطر حملات قلبی و بعضی از انواع اختلالات ریتم قلب را کاهش می دهند.
مهارکننده آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسنین (ACE): این داروها با کم کردن فشار خون و اثرات مفید دیگر بر روی شریان های قلبی، پیشرفت آترواسکلروز را کند می کنند. این داروها خطر  عود حمله قلبی را کاهش می دهند.
بلوکرهای کانال کلسیم: این داروها فشار خون را کاهش می دهند و گاهی برای درمان آنژین استفاده می شوند.
ادرار آورها (دیورتیک ها): فشار خون بالا یک فاکتور خطر مهم برای آترواسکلروز می باشد. این داروها فشار خون را کاهش می دهند.
سایر داروها : پزشک ممکن است برای کنترل عوامل خطر مخصوص آترواسکلروز مانند دیابت از داروهای دیگری نیز استفاده کند. گاهی اوقات داروهای مخصوصی برای درمان آترواسکلروز مانند درد پا هنگام فعالیت، استفاده می شوند.
 
اقدامات جراحی
گاهی اوقات درمان های شدیدتری برای آترواسکلروز به کار می روند. اگر علایم شدید باشد یا انسداد شریان، زنده ماندن عضله یا پوست را به خطر بیاندازد، ممکن است از اقدامات جراحی نیز استفاده شود.
آنژیوپلاستی و استنت گذاری: در این شیوه پزشک یک لوله باریک و دراز (کاتتر) را به قسمت مسدود شده یا تنگ شده شریان وارد میکند سپس کاتتر دوم با یک بالون در نوکش از طریق کاتتر اول وارد ناحیه تنگ شده می شود. بالون باد شده و رسوبات را به روی دیواره شریان فشار می دهد. سپس یک استنت در داخل شریان قرار داده می شود تا شریان باز باقی بماند.
اندارترکتومی (Endarterectomy) : در بعضی موارد، رسوبات چربی باید به صورت جراحی از دیواره شریان های تنگ شده خارج شوند. اگر این عمل در شریان های تنگ شده گردن (شریان های کاروتید) انجام شود به آن اندارترکتومی کاروتید می گویند.
درمان فیبرینولیتیک (Fibrinolytic) : اگر شریان با یک لخته خونی مسدود شود، پزشک ممکن است یک ماده حل کننده لخته را برای از بین بردن آن ، تجویز کند.
جراحی بای پس: پزشک ممکن است از یک پیوند بای پس از یک رگ دیگر بدن، یا از یک لوله که از یک ماده مصنوعی ساخته شده است، استفاده کند . این باعث می شود که خون ناحیه تنگ شده یا مسدود شده را دور بزند.

با کنترل کردن فاکتورهای خطر ایجاد کننده آترواسکلروز، می توان از این اختلالات پیشگیری کرد.
این موارد عبارتند از: